Een echte juf

Hoi, ik ben 'Hennepennie', ben 22 jaar, woon in het Brabantse land en doe vanaf vandaag mee met deze weblog.

Sinds gisteravond 19.45 uur ben ik echt juf. Ik werd gisterochtend wakker om 7.00 uur en stikte gelijk al van de zenuwen. En dat terwijl ik 12 uur later pas gesprek had. De scriptie had ik maandag al ingeleverd en vanavond zou het oordeel zijn.

'Als ik meer tijd had gehad, dan...., wanneer ik meer begeleiding had gehad, dan...' 'Maar een voldoende zal er vast wel inzitten', dacht ik. 'Anders laten ze je ook niet op gesprek komen', stelde ik mezelf gerust.
De tijd kroop gisteren voorbij. Ik heb zo ongeveer elke tien minuten op de klok gekeken. Gelukkig moest ik 's middags nog even op mijn oude stageschool zijn, dus kreeg ik even wat afleiding. De tijd ging daar wat sneller, dus ik ben er maar extra lang blijven hangen.
Toen ik eindelijk de trein pakte om half zes stond ik trillend op mijn benen op het station. 'Zou het wel goed... Mijn portfolio is niet... Ik haal het niet...' Al deze gedachten spookten door mijn hoofd, maar goed doorgaan maar. Om kwart over zes kwam ik op de PABO. Nog drie kwartier voor het gesprek begon. Ik zag het niet zitten om nu langs de lerarenkamer te lopen en in de kantine te gaan zitten. Ik ben dus maar naar boven geslopen en op internet gaan surfen, je moet toch wat? Ondertussen zenuwachtig mijn scriptie over zorgverbreding in combinatieklassen bekeken, wat is ook al weer de performale intelligentie? Snel naar google gesurfd en het maar even opgezocht.
'O, ja, dat is de visueel-ruimtelijke kant van je IQ.' Gerustgesteld. Om vijf voor zeven hield ik het niet meer en ben ik in de kantine, de gang en de hal gaan ijsberen. Wat duren vijf minuten lang op zo'n moment....
Maar goed, eindelijk kwam mijn scriptiebegeleider de gang ingelopen. Eindelijk kon ik aan het verlossende gesprek beginnen. Op het moment dat ik ging zitten en de eerste vraag werd gesteld, was ik de zenuwen kwijt. Het zweet van de concentratie gutste wel over mijn rug, maar het gesprek verliep lekker. Om half acht riep mijn scriptiebegeleider:'De twintig minuten zijn al om hoor'. Ik werd de gang opgestuurd, zodat hij en de meelezer konden overleggen over het cijfer. Na enkele minuten werd ik weer naar binnen geroepen.
'Je hebt het met de hakken over de sloot gehaald;, zei hij glimlachend.
'Ja', zei ik,'dat dacht ik al'
'Nee, flauwekul, je scriptie is heel goed, vertelt heel veel in weinig bladzijdes en is goed te lezen, daarvoor heb je een 9.'
Ik had het niet meer, had ik me daarvoor zo druk gemaakt, had ik daarvoor zo in spanning gezeten.
'Het gesprek was ook erg goed, daarom krijg je daarvoor ook een 9'
Ik wist niet zo goed hoe ik hier op moest reageren, ik had dit niet verwacht. Ik studeer met een 9 af! Dolblij natuurlijk!!!! IK BEN ECHT JUF!!